شمارهٔ ۳۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به حالت و احساسات شاعر نسبت به عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از صومعه فاصله می‌گیرد و به زیبایی‌های عشق و جوانی توجه می‌کند. او افسوس می‌خورد که برخی افراد بی‌احساس بر زندگی او ناز می‌کنند و این در حالی است که او می‌خواهد با عشق و زیبایی‌های واقعی زندگی‌اش را بگذراند. او تأکید می‌کند که در جستجوی حقیقت و نیازهای درونی خود است و نمی‌خواهد در دام ریاکاری بیفتد. در نهایت، شاعر به دعوت از دیگران می‌پردازد تا به شیراز بروند و از زیبایی‌های زندگی لذت ببرند، در حالی که می‌گوید در حال حاضر فرصت‌های مناسبی برای شادی و عشق بسیار کم شده است.
از در صومعه آن به که قدم بازکشیمخرقه ها در نظر شاهد طناز کشیم
هوش مصنوعی: بهتر است از فضای خشک و محدود صومعه دوری کنیم و به جای آن، از زیبایی‌های عشق و دلربایی معشوق لذت ببریم.
چند ناخوش منشان بر سر ما ناز کنندنازنینی به کف آریم و زو ناز کشیم
هوش مصنوعی: برخی افراد که نسبت به ما بیمحبت هستند، به خود میبالند و ناز می‌کنند. ما هم باید با محبت و لطافت به آنها جواب دهیم و از زیباییهایشان بهرهمند شویم.
سرکه کردیم بسی پیش ریا کیشان پستدر ته پای یکی سرو سرافراز کشیم
هوش مصنوعی: ما به خاطر ضعف ناپاکیها و ریاکاریهای کسانی که در پایین جای دارند، در تلاشیم تا سایهای از بلندی و عظمت بر سر کسی که همچون سرو قد راست و سرافراز است، بیفکنیم.
هر چه مخزون نهانخانه صدق است و نیازدر ره مغبچه خانه براندازکشیم
هوش مصنوعی: هر چیزی که در دل حقیقت و نیاز نهفته است، باید در مسیر عشق و محبت کنار گذاشته شود.
عشق بازیم به زیبا صنمی پاک سرشتبه که بازیچه این چرخ دغاباز کشیم
هوش مصنوعی: ما در عشق به معشوقی زیبا و پاکبازی میکنیم، بهتر است که با این دنیا و دنیای فریبندهاش بازی نکنیم.
مطربی گر ندهد دست سوی باغ رویمباده بر نغمه مرغان نواساز کشیم
هوش مصنوعی: اگر مطرب سازش را به سمتی از باغ نرساند، من به سمت باغ میروم و با نوشیدن شراب، بر نغمههای پرندگان تازهکار میرقصم.
هست قحط می و شاهد به خراسان جامیخیز تا رخت به محروسه شیراز کشیم
هوش مصنوعی: در حال حاضر در خراسان شراب و معشوق کمیاب شدهاند، بیایید جامی را بلند کنیم و به سرزمین زیبای شیراز برویم.