شمارهٔ ۴۱۹
هوش مصنوعی: این شعر با زیبایی به توصیف جذابیت و محبوبیت بی‌نظیر محبوب می‌پردازد. شاعر ابروان محبوب را با هلال ماه مقایسه می‌کند و می‌گوید که هر کس آن‌ها را ببیند، تحت تأثیر زیبایی او قرار می‌گیرد. او همچنین بیان می‌کند که هیچ کس به اندازه او (شاعر) به این محبوب علاقه ندارد و تمامی صحبت‌ها در مورد محبوب به خاطر جذابیت اوست. شاعر از احساسات خود نسبت به محبوب می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند به شکل او در این مسیر حرکت کند. در نهایت، او به ارزش وجودی محبوب و تأثیر او بر جهان اشاره می‌کند.
ابروی تو هرکه دید ای ماهزد نعره که الهلال والله
هوش مصنوعی: هر کسی ابروی تو را دید، مثل ماه فریاد زد که شکل هلال است.
از عرش گذشت دست همتوز فرش حریم توست کوتاه
هوش مصنوعی: دست تلاش به اوج آسمانها میرسد، اما در مقابل خدیویت تو، دسترسی و امکانات از سطح زمین محدود است.
خواهم به هوای تو بتان راکس نیست تورا چو من هواخواه
هوش مصنوعی: میخواهم به خاطر تو، هیچ کس مانند من عاشق و دلباختهی تو نیست.
هیچ است دهانت لیکن از ویافتاده بسی سخن در افواه
هوش مصنوعی: دهانت خالی از چیزهایی است، اما از آن نامها و حرفهای زیادی در ذهنها باقی مانده است.
باما چه رود گهی که آییزآینده کسی نباشد آگاه
هوش مصنوعی: با ما چه ربطی دارد که تو گهگاهی میآیی، زیرا هیچکس از آینده خبر ندارد.
هرکس که نهاد در رهت رویکی پشت نهد به مسند جاه
هوش مصنوعی: هر کسی که در مسیر تو قدم بگذارد، دیگر نمی‌تواند به مقام و جاهتی که دارد فکر کند.
جامی که عزیزی جهان یافتقد عز بذله لمولاء
هوش مصنوعی: جامی که با یک عزیز و دوست در دنیای خود به دست آمده، نشانی از بزرگواری و کرامت اوست.