شمارهٔ ۴۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جاذبه شخصی می‌پردازد که به آن «نازنین» خطاب می‌شود. شاعر پرمعنا از آسیب‌پذیری این فرد در برابر فتنه‌های عقل و دین سخن می‌گوید و از عشق و کین به زیبایی صحبت می‌کند. در این متن، شاعر احساس دیوانگی و وابستگی عمیق خود را به محبوبش بیان می‌کند و از او می‌خواهد که از احوال سوزان دلش مطلع باشد. به طور کلی، شاعر در تلاش است تا احساسات عمیق و زیبای خود را نسبت به محبوبش به تصویر بکشد و به او ابراز عشق کند.
بپوش خط بناگوش نازنین کسیکه نیست ایمن ازین فتنه عقل و دین کسی
هوش مصنوعی: چهره زیبا و دلنشین کسی را بپوشانید، زیرا هیچکس در این دنیای فریبنده از عقل و دین خود در امان نیست.
به کین هیچکسان برمیان کمر بستیکمر نبسته چو تو هیچ کس به کین کسی
هوش مصنوعی: تو به خاطر دشمنی با هیچ کس کمر نبستهای، اما هیچکس به اندازه تو با کینهی کسی کمر به نبرد نبسته است.
به آن صلایه اقبال هر سری نه سزاستمباد خاک درت صندل جبین کسی
هوش مصنوعی: به هر کسی که به تو نزدیک می‌شود و تو را ستایش می‌کند، این شایسته نیست که خاک زیر پاهایش را با کلمات ناپسند آغشته کند.
به دستیاری دولت فلک سبیکه سیمچو ساعدت ننهاده در آستین کسی
هوش مصنوعی: به یاری حکومت آسمان، کسی نمیتواند مانند تو در آستین خود کمکی به دیگران باشد.
به خاک سوخته جانا مکن خرام مبادرسد به دامن تو آه آتشین کسی
هوش مصنوعی: به زمین سوخته نزدیک نشو، مبادا که بویی از درد و آتش به دامن تو برسد.
حریم خاص تو خواهم تمام روی زمیننخواهمت که نهی پای بر زمین کسی
هوش مصنوعی: من تنها میخواهم حریم خاص تو باشد و هیچ نقطهای از زمین را نخواهم که پای کسی بر آن گذاشته شود.
به زیر طره تو کرده جای خال سیاهچو هندویی که نشسته ست در کمین کسی
هوش مصنوعی: در زیر موهای تو، جایی تاریک و خالی است، مانند هندوئی که در کمین کسی نشسته و منتظر است.
خوش است عالم از انفاست ای صبا گوییگشاده ای گره از جعد عنبرین کسی
هوش مصنوعی: عالم به خوشی و نشاط میزند و ای نسیم، گویا تو گرهها را از موهای خوشبوی او باز کردهای.
بس است خاطر سحرآفرین تو را جامیچه حاجت است درین سحرت آفرین کسی
هوش مصنوعی: به اندازه کافی زیبایی و جاذبه تو در دل من نقش بسته است و نیازی به هیچ چیز دیگری نیست. وجود تو خود یک جادو است که همه چیز را در خود دارد.