شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از طمع و بخیل بودن افراد انتقاد می‌کند. او می‌گوید اگر کسی به خاطر خساست دیگران به آن‌ها طعنه بزند، این کار ناپسند است. زیرا در میانه انصاف، طمع و خساست هر دو وجود دارند و تفاوتی بین آن‌ها نیست. در نتیجه، باید از قضاوت و سرزنش دیگران به خاطر خصایل منفی‌شان پرهیز کرد.
درونی پر طمع جامی مزن طعنکه در طبع فلان ممسک کرم نیست
هوش مصنوعی: درون کسی که طمع دارد را سرزنش مکن، زیرا در ماهیت او نوعی سخاوت و بخشش وجود ندارد.
چو آید در میان میزان انصافطمع در خست از امساک کم نیست
هوش مصنوعی: وقتی انصاف به میان میآید، هیچ نشانی از طمع و حرص در خود ندارد و در حقیقت، از خودخواهی و خسیسی هم کم نمیشود.