شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم اشتیاق و انتظار برای وصال معشوق صحبت می‌کند. او آرزو دارد که قاصدی پیدا کند تا به او پیام عشق و اشتیاقش را برساند. شاعر شب‌ها با دیدن شفق و یاد محبوب، کتابی رنگین از احساساتش می‌سازد. او می‌گوید که زمانه علیه اوست و فقط درد جدایی را تجربه می‌کند. در عین حال، امید به وصال را حفظ کرده، اما ظلمت جدایی او را عذاب می‌دهد. در آخر، شاعر به مرگ و جدایی اشاره می‌کند و به این حقیقت می‌رسد که عمرش در حسرت و انتظار گذرانده شده است. او به زیبایی و عظمت قصر شاه هم اشاره دارد و بیان می‌کند که چنین جایی شایسته نزدیک‌شدن به حقایق عمیق و واقعی است.
کو قاصدی که شرح غم اشتیاق راسازم پر از غزل چو خراسان عراق را
هوش مصنوعی: کجاست آن پیامآور که بتواند به خوبی داستان غم و longing را برایم بیان کند، همانطور که خراسان در شعرها پرشور و زیبایی ترسیم میشود؟
هر شب به صورت شفق از عکس خون دلرنگین کنم کتابه این سبز طاق را
هوش مصنوعی: هر شب، با رنگ خون دل خود، صفحههای این کتاب سبز را مانند شفق زیبا میسازم.
با بخت من زمانه کند اتفاق و نیستجز هجر دوست خاصیت این اتفاق را
هوش مصنوعی: سرنوشت من با زمانه به طرز عجیبی تلاقی کرده و تنها نتیجه این تلاقی، جدایی از دوست است.
جز برق صبح وصل ز سر منزل امیدزایل نساخت ظلمت شام فراق را
هوش مصنوعی: تنها روشنایی صبح متصل به عشق، نتوانسته است تاریکی شب جدایی را از بین ببرد.
جانم به لب رسید چو بختم به کام ریختاین زهرناک شربت مر المذاق را
هوش مصنوعی: جانم در حال تمام شدن است، چون تقدیرم تلخ و نامطلوب بوده و این نوشیدنی زهرآگین، طعم زندگی را برایم ناپسند کرده است.
عمرم چو بر تلافی هجران امان ندادبستم کمر تلاقی یوم التلاق را
هوش مصنوعی: عمرم جوری گذشته که نتوانستم بر اثر دوری مقاومت کنم، بنابراین تصمیم گرفتم خود را برای روز دیدار آماده کنم.
جامی نمونه ایست ز ایوان قصر شاهایزد که سر به عرش کشید این رواق را
هوش مصنوعی: جامی نمادی است از زیبایی و عظمت ایوان قصر خدای بزرگ که این فضای دل انگیز به عرش و بلندای آسمانها می‌رسد.