شمارهٔ ۶۷

هوش مصنوعی: این شعر به تصویر‌سازی زیبایی از عشق و ویژگی‌های آن می‌پردازد. شاعر به زیبایی لعل لب محبوب اشاره می‌کند و باده را نمادی از صفای دل می‌داند. او از خوشی‌های حاصل از وصال معشوق می‌گوید و تأکید می‌کند که ارزش عشق و مهر در دل فقیران نیز نهفته است. همچنین، شاعر به سرشار بودن دلش از عشق و رازهای آن اشاره می‌کند و بنابراین از دنیای مادی فاصله می‌گیرد و دل به معنویات و عشق می‌سپارد. در نهایت، او به دنبال کمال و زیورهایی روحانی است که فراتر از زرق و برق دنیوی می‌باشد.