شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جایگاه روح و عشق اشاره دارد. شاعر از جلا و روشنی روح سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق و خیالات معشوقه‌اش، پیوندی عمیق با روح دارد. او نسبت به بدن و روح، حسرت و عشق را توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که معشوقش سرشار از صفا و نور است. شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق و روحانیت در وجود معشوقش تجلی یافته‌اند و او را تقدیس می‌کند. در نهایت، او expresses می‌کند که مغز و قلبش به عشق معشوقه‌اش گداخته شده و این عشق غذای روح اوست.
ای صیقل جبین تو داده جلای روحدر دل بود خیال تو تن را به جای روح
هوش مصنوعی: ای زیبایی که آرامش را به دل میبخشی، تصویر تو در ذهن من، جانم را شادابتر می‌کند و وجودم را از روح روحانی پر می‌کند.
ای نسبت صفای بتان با وجود توچون نسبت کدورت تن با صفای روح
هوش مصنوعی: وجود تو نسبت به زیبایی و صفای بتان مانند این است که کدورت و آلودگی جسم به پاکی و روشنی روح نسبت داده شود. یعنی تو بسیار فراتر و والاتر از زیبایی های ظاهری هستی.
خود گو که از تو چون گسلم چون تویی مرامحنت زدای قالب و راحت فزای روح
هوش مصنوعی: بگو که وقتی از تو جدا شوم، چه بر من میگذرد. تو مایهی آرامش جسم و راحتی روح من هستی.
جان را گداختم به هوای تنت بلیتن را کنند اهل ارادت فدای روح
هوش مصنوعی: من جانم را برای آرزوی داشتن تو فدای میکنم، بله، اهل عشق و ارادت اهل فدای تن به خاطر روح هستند.
روحم خبر ز عشق ازل می دهد کجاستروحانیی که گوش کند ماجرای روح
هوش مصنوعی: روح من داستان عشق همیشگی را روایت می‌کند؛ اما کسی نیست که به این داستان گوش دهد و آن را درک کند.
روح الله آن نفس که ز روح القدس گرفتلعل لبت به آن زند اکنون صلای روح
هوش مصنوعی: روح الله آن نفسی است که از روح القدس الهام گرفته و صدای روح را به لعل لبت میزند.
تو روح جامیی و می لعل چون خوریباشد تو را غذای تن او را غذای روح
هوش مصنوعی: تو مانند یک جام هستی و وقتی که میخوری، مانند لعل میشود. این نوشیدنی برای تن تو غذای جسم است و برای روح تو غذای روح.