شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تصویر کشیدن حالت مستی و عشق می‌پردازد. او از لحظه‌ای سخن می‌گوید که یار در دستش ساغر شراب قرار می‌دهد و او در اثر شیفتگی، به حالتی خراب و مست درمی‌آید. شاعر به خاصیت می اشاره می‌کند که باعث شده شب و روز در هم بریزد، و دل بلبل از دیدن گل به اضطراب می‌افتد. همچنین، شاعر از دلش که به دنبال آب (عشق) است صحبت می‌کند و به چاک سینه‌اش که دوباره به سراب (وهم) می‌رسد، اشاره می‌کند. در نهایت، به یاد نغمه‌ای دل‌انگیز و جامی گران‌قدر از خسرو، ابراز ناامیدی می‌کند. این شعر به زیبایی احساسات عاشقانه و حال مستی را توصیف می‌کند.
یار به کف ساغر شراب درآمدمست به قتل من خراب درآمد
هوش مصنوعی: محبوب با لیوانی شراب وارد شد و من که مست بودم، به خاطر او به شدت دچار نابودی و خرابی شدم.
خاصیت می نگر که از نظر منماه برون رفت و آفتاب درآمد
هوش مصنوعی: میخواهم بگویم که زیبایی و خاصیت می باعث میشود که من به دور از واقعیت، زیبایی ماه را ببینم و آفتاب را در نظر نیاورم.
جلوه گل را چو دید با همه مرغانبلبل بیدل به اضطراب درآمد
هوش مصنوعی: زمانی که بلبل زیبا روی گل را مشاهده کرد، به همراه سایر پرندگان دچار اضطرابی عمیق و ناشی از احساسات شد.
دل ز رخش دور میل چشمه خور کردز آرزوی آب در سراب درآمد
هوش مصنوعی: دل از چهرهات دور مانده و به خاطر آرزوی آب، به سراب کشیده شده است.
تیغ دگر زد به چاک سینه ریشمباز درین جوی رفته آب درآمد
هوش مصنوعی: تیغ دیگری بر سینهام زخم زد و اکنون در این جوی، آب جاری شده است.
یاد من آمد سرود ناله چو دردیدر دلم از نغمه رباب درآمد
هوش مصنوعی: هوا را که در دل غم دارم، صدای ناله و غمگینی به یادم میآید، همانطور که صدای نوازشهای ساز رباب از دل مینشیند و احساساتم را بیدار می‌کند.
دید چو جامی بلندپایه خسروبیهده در معرض جواب درآمد
هوش مصنوعی: وقتی که نگاهش به جامی بلند و با ارزش افتاد، بیدلیل و بدون فکر، در معرض پاسخگویی قرار گرفت.