شمارهٔ ۲۸۵
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به تنهایی و غم دل می‌پردازد و به توصیف زیبایی معشوق و تاثیر آن بر عشق و احساساتش می‌پردازد. او می‌گوید که حتی با وجود زیبایی معشوق و جاذبه‌اش، دلش به آرامش نمی‌رسد و از عشق خسته شده است. بینایی به زیبایی او به نوعی دلسردی تبدیل شده و در نهایت، از لاف‌های پیران در عشق سخن می‌گوید و به یادآوری گفت‌وگوهایی می‌پردازد که او را به گذشته‌‌اش باز می‌گرداند.
یار شد شهرگرد و هر جاییجاکن ای دل به کنج تنهایی
هوش مصنوعی: دوست به کسی تبدیل شده که در هر جا حضور دارد و هر گوشهای را پر کرده است. ای دل، اکنون به گوشهنشینی و تنهایی خودت فکر کن.
رخش آلوده نظرها شدنظر خود به وی چه آلایی
هوش مصنوعی: چهرهاش بر اثر نگاههای دیگران آلوده و ناپاک شده است، اما خود من چگونه میتوانم به او نگاه کنم که چقدر زیباست.
چون ز معشوقیش نیاسودیبه که از عاشقی برآسایی
هوش مصنوعی: وقتی از عشق محبوب خود خسته نشدی، بهتر است که از عشق ورزیدن دست نکشی.
گرچه بینایی بصرها شدطلعت او به حسن و زیبایی
هوش مصنوعی: اگرچه چشمها به زیبایی و جذبهاش خیره شدهاند، اما بینایی واقعی به وسیلهٔ او و زیباییاش صورت گرفته است.
همنشین دیدنش به هر سفلهداد بیزاریم ز بینایی
هوش مصنوعی: ما از دیدن کسی که در کنار انسانهای پست نشسته بیزاریم و از بینایی خود شکایت داریم.
شهره گشته ست گل به خود روییواو ز گل شهره تر به خودرایی
هوش مصنوعی: گل به خاطر زیباییاش معروف شده و خود او هم از این زیبایی، به شهرت بیشتری دست یافته است.
پیری و لاف عشق جامی چندبه کزین گفت و گوی بازآیی
هوش مصنوعی: در دوران پیری، دیگر نمیتوان به جملات و ادعای عشق کهنهای اتکا کرد. زمانی که به بازگشت از چنین گفتگوهایی فکر میکنیم، مشخص است که این ادعاها دیگر هیچ ارزشی ندارند.