شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات حسرت و غم از دست دادن معشوق را بیان می‌کند. او به مانند ماهی که در دمای بالای یک تابه غرق می‌شود، از دوری معشوق رنج می‌برد. او تاریخ پر درد خود را وابسته به معشوق می‌داند و به زندگی بی‌معشوق احساس غرق شدن و گرفتار شدن در خون و جدایی می‌کند.
ای کشته مرا به تیغ لاغ و لابهدور از تو به سان ماهیم بر تابه
هوش مصنوعی: ای کسی که با شمشیر نازک خود مرا به قتل رساندی، دور از تو مانند ماهی روی تابه سرگردانم.
من غرقه به خون بی تو و توبا دگرانهمخانه و همخوابه و هم گرمابه
هوش مصنوعی: من بدون تو در حالی که در درد و رنج غرق شدهام زندگی میکنم و در کنار دیگران مانند همسایه، همخواب و همدوش در کنار هم هستیم.