شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از خداحافظی و جدایی سخن میگوید. او به نوعی از احساس ناامیدی و بیکسی اشاره دارد، زیرا نمیتواند به معشوق خود دست پیدا کند یا به دنبالش برود. این جدایی و نبود معشوق، شاعر را در وضعیت دشواری قرار داده است.
بستی کمر وداع و زین شیوه مراهم دست زکار رفت و هم پای ز جا
هوش مصنوعی: تو به محض وداع، کمر بستهای و از این روش، هم دستانم از کار افتاده و هم پاهایم از جای خود جابهجا شدهاند.
نی دست که دامن تو گیرم که مرونی پای که در پی تو آیم که بیا
هوش مصنوعی: دست من به دامن تو نمیرسد، پس نرو. پاهایم به دنبال تو نمیآید، پس بیا.