شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حس غم و اندوه خود می‌گوید. او ناراحتی عمیقش را از رفتن معشوقش ابراز می‌کند و می‌گوید که رفتن او باعث می‌شود دلش بپاشد و زیبایی‌های زندگی‌اش از بین برود. هرچند معشوقش می‌گوید که رفتن او را قبول کند، اما شاعر می‌داند که این رضا به معنای از دست دادن جان و دلش است و برای او غیرقابل تحمل است.
وای دل آن که دلستانش برودوز باغ نظر سرو روانش برود
هوش مصنوعی: آه، چه بر دل میگذرد زمانی که معشوقش از او دور شود و زیبایی‌های زندگی‌اش را از دست بدهد.
گفتی که به رفتنم رضا ده هیهاتچون زنده رضا دهد که جانش برود
هوش مصنوعی: تو گفتی که وقتی میروم، راضی باشم، اما چطور میتوانم راضی باشم در حالی که جانم به خطر میافتد؟