تناجی
جامی

شمارهٔ ۴۲

آن مه که به دل حرف وفا کرده درستدی بود به حمام پس از صبح نخست
آبی به سرم ریخت ز سرچشمه لطفوز لوح دلم نقش بتان پاک بشست