غزل شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به عشق و فداکاری عاشقان اشاره می‌کند که به خاطر رسیدن به محبوب خود، از میهن خود جدا می‌شوند و حتی کفن‌های خود را بر دوش می‌نهند. او ناله می‌کند که در تمام عمر خود، هیچ کلامی از آن‌ها نشنیده، اما اکنون به خاطر عشقشان، از دیگران سخن‌هایی را در می‌یابد.
به قصد کوی تو بی‌رحم عاشقان ز وطن‌هاروان شوند فکنده به دوش خویش کفن‌ها
هوش مصنوعی: عاشقانی که به خاطر عشق تو از سرزمینهای خود دور می‌شوند، با بیرحمی برای رسیدن به تو به سفر میروند و کفن‌های خود را بر دوش دارند.
فغان که در همهٔ عمر یک سخن نشنیدیز ما و می‌شنوی زین سبب ز خلق سخن‌ها
هوش مصنوعی: آه که در تمام عمر فقط یک حرف از ما نشنیدی و حالا به همین خاطر از دیگران حرفهای زیادی می‌شنوی.