غزل شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و درد دل عاشق است. شاعر می‌گوید که دل عاشق تحمل شکستن و ناراحتی را ندارد، زیرا هیچ کس نشنیده که محبوبی جواهر خود را بشکند. او همچنین از دربان می‌خواهد که از او دور نشود، زیرا حتی اگر سنگین‌ترین دردها را متحمل شود، باز هم نمی‌تواند از عشقش دست بکشد.
دل عشاق روا نیست که دلبر شکندگوهری کس نشنیده است که گوهر شکند
هوش مصنوعی: عاشقان نمیتوانند تحمل کنند که معشوق دل آنها را بشکند. هیچکس خبر ندارد که زمان شکستن یک گوهر چه دردناک است.
بر نمی‌دارم از این در سر خویش ای دربانصد ره از سنگ جفای تو گرم سر شکند
هوش مصنوعی: من از این در به خاطر ظلم و سختیهایی که از تو دیدهام، تسلیم نخواهم شد و هر زحمتی که به من رسیده، نمی‌تواند مرا بشکند.