غزل شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر آرزو می‌کند که کوی محبوبش از رقیبان خالی و عاری از خس و خاشاک باشد. او از نزدیکی و تمایل یار به دیگران حسرت می‌خورد و آرزو دارد که چشم یار نیز به پاکی دل او باشد. همچنین به احساس مظلوم بودن و خطراتی که در عشق می‌کشد اشاره می‌کند، و آرزو دارد که در مسیر یار، وجودش تنها خاکی باشد. شاعر از زخم‌های عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید و غم و اندوهی که در دل دارد را با ترک‌های سینه‌اش تشبیه می‌کند. در کل، این شعر بیانگر عشق عمیق، حسرت و دردهای ناشی از آن است.
کوی جانان از رقیبان پاک بودی کاشکیاین گلستان بی‌خس و خاشاک بودی کاشکی
هوش مصنوعی: محل عشق و دوستی از حسادتها و رقیبان خالی بود، ای کاش این باغ زیبا بدون خار و خاشاک بود. ای کاش.
یار من پاک و به رویش غیر چون دارد نظردیده او چون دل من پاک بودی کاشکی
هوش مصنوعی: دوست من معصوم و بیگناه است و کسی جز من به او نظر نمیکند. ای کاش دل من نیز مانند چهرهاش پاک بود.
قصد قتلم دارد و اندیشه از مظلومیمیار در عاشق کشی بی‌باک بودی کاشکی
هوش مصنوعی: یارم قصد کشتن من را دارد و من تنها به مظلومیت خود فکر میکنم. او در عشق و کشتن عاشقانه بیپروا بود، ای کاش که این گونه نبود.
تا به دامانش رسد دستم به امداد نسیمجسم من در رهگذارش خاک بودی کاشکی
هوش مصنوعی: تا وقتی که نسیم به کمکم برسد و به دامان او برسم، جسم من در مسیرش فقط خاکی بود. کاش که این امکان فراهم شود.
سینه‌ام از تیر دلدوز تو چون دارد نشانگردنم را طوق از آن فتراک بودی کاشکی
هوش مصنوعی: دل من از درد عشق تو به حالتی رسیده که نشان این درد به سینه‌ام دیده میشود، مانند طوقی که دور گردن میافتد. ای کاش که تو این درد را میدانستی و برای آن چارهای مییافتی.
غنچه‌سان هاتف دلم از عشق چون صد پاره استسینه‌ام زین غم چو گل صد چاک بودی کاشکی
هوش مصنوعی: دل من چون غنچهای است که از عشق، به هزار تکه تبدیل شده است. سینه‌ام از این غم به حالت گل با هزار چاک درآمده است. ای کاش!