غزل شمارهٔ ۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و فراق سخن می‌گوید. او با صبوری به یاد معشوقش است که خود نیز در حسرت و بی‌تابی به سر می‌برد. با بغض و اندوه از گلستانی می‌گذرد که به یاد زیبایی‌های معشوقش دلتنگی می‌کند. او از ناکامی خود در عشق سخن می‌گوید و آرزوی دیدار معشوق را در دل دارد. شاعر همچنین به احساساتش اشاره می‌کند که در میان عقل و جنون گرفتار شده است. در نهایت، تصویر زیبایی از طبیعت و گل و سرو را به یاد معشوقش ترسیم می‌کند و از درد فراق او گله‌مند است.
صبوری کردم و بستم نظر از ماه‌سیماییکه دارد چون من بیتاب هر سو ناشکیبایی
هوش مصنوعی: نگرانی و بی‌تابی را در درون خود پنهان کردم و از دیدن چهرهی زیبا و دلربا که عفتی چون خودم دارد، چشم برداشتم.
به حسرت زین گلستان با صد افغان رفتم و بردمبه دل داغ فراق لاله‌رویی سرو‌بالایی
هوش مصنوعی: با دل پر از اندوه و ناله از این گلستان دور شدم و در دل خود حسرت فراق آن دلبند زیبا را حمل کردم.
به ناکامی دو روز دیگر از کوی تو خواهم شدبه چشم لطف بین سوی من امروزی و فردایی
هوش مصنوعی: من در دو روز آینده از مسیر تو ناامید میشوم، اما لطف و توجه تو باعث میشود که به من امروز و فردا نگاه کنی.
به کام دل چو با اغیار می نوشی به یاد آورز ناکامی از خون جگر پیمانه پیمایی
هوش مصنوعی: وقتی که با دیگران خوش میگذرانید و از زندگی لذت میبرید، به یاد داشته باشید که چه دشواریهایی را پشت سر گذاشتهاید و اینکه برای رسیدن به این لحظات ممکن است سختیهای زیادی را متحمل شده باشید.
به جان از تنگنای شهربند عقل آمد دلجنونی از خدا می‌خواهم و دامان صحرایی
هوش مصنوعی: دل از سختیها و محدودیتهای شهر رنج می‌برد و به دنبال آزادی و دیوانگی است. از خدا می‌خواهم که به من فضای باز و آرامش دل را عطا کند.
به پای سرو و گل در باغ هاتف نالد و گریدبه یاد قامت رعنایی و رخسار زیبایی
هوش مصنوعی: در باغ، سرو و گل به خاطر زیبایی و قامت دلنشین یک معشوق، دلتنگ و غمگین هستند و به زاری و گریه میافتند.