رباعی شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت احساس خود را از فقر و رنج بیان می‌کند. او می‌گوید که در زندگی‌اش غم‌های زیادی دارد، اما در کوی محبوبش مانند گداها دل به درخواست و اشتیاق سپرده است. او به بی‌توجهی مردم نسبت به خود اهمیت نمی‌دهد، زیرا با عشق و دوستی به محبوبش ارتباط دارد، حتی اگر مانند یک آشنا برای یک سگ باشد.
در دهر چه غم ز بینوایی دارمدر کوی تو چون ره گدایی دارم
هوش مصنوعی: در زندگی، هر چقدر که از فقر و ناداری رنج میبرم، وقتی به خیابان تو پا میگذارم، احساس میکنم که در مسیر خدایی و بندگی هستم.
بیگانه شوند گر ز من خلق چه باکچون با سگ کویت آشنایی دارم
هوش مصنوعی: اگر مردم از من بیگانه شوند، اهمیتی ندارد؛ چون من با سگ کوی تو دوستی دارم.