رباعی شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از غم و اندوهی که از بابت ناکام‌ها و غم‌های دیگران دارد، سخن می‌گوید. او احساس خستگی کرده و ناامیدانه می‌گوید که کارش به دعا کردن نمی‌رسد. در نهایت، به نوعی از رنج‌های زندگی و مشکلاتش ابراز نارضایتی می‌کند و می‌گوید که از این زندگی و سرنوشت خسته شده است.
تا چند کشم غصهٔ هر ناکس راوز خسّتِ خود خاک شوم هر کس را
هوش مصنوعی: چقدر باید غم افراد بیارزش را تحمل کنم و چه زمانی باید به خاطر تنگنظریهایم، خود را به خاک بیفکنم!
کارم به دعا چو برنمی‌آید راستدادم سه طلاق این فلک اطلس را
هوش مصنوعی: کارم به جایی نمی‌رسد و دعای من اثر ندارد، بنابراین تصمیم گرفتم که بهطور قطعی از این آسمان بیرحم جدا شوم.