رباعی شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند خواسته است که درب رحمت و کرمش را به روی او باز کند و راه نجاتی را نشان دهد. او اعلام میکند که از نعمتهای دنیا و آخرت بینیاز است و تنها یاد خداوند در دلش باقی مانده است.
یا رب ز کرَم دری برویم بگشاراهی که درو نجات باشد بنما
هوش مصنوعی: ای پروردگار، از کرمت دری را برای ما بگشا و راهی را نشان ما بده که در آن نجاتی باشد.
مستغنیَم از هر دو جهان کن به کرَمجز یادِ تو هرچه هست بَر از دلِ ما
هوش مصنوعی: ما به هیچیک از این دو جهان نیازی نداریم و فقط با لطف تو غنی هستیم. جز یاد تو، هر چیزی که در دل ماست، بیاهمیت است.