رباعی شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و اهمیت آن در زندگی انسان اشاره دارد. شاعر بر این باور است که عشق جزئی جدایی‌ناپذیر از وجود ماست و نمی‌توان آن را با عقل و منطق درک کرد. او خوش‌بین است که نور عشق می‌تواند ما را از تردید و شک رهایی بخشد و به صبح یقین هدایت کند.
آن عشق که هست جزء لاینفکِ ماحاشا که شود به عقلِ ما مدرکِ ما
هوش مصنوعی: عشق واقعی که جزئی جدایی‌ناپذیر از وجود ماست، هرگز نمیتواند به صورت منطقی و عقلانی درک شود.
خوش آنکه ز نورِ او دمد صبحِ یقینما را برهاند ز ظلامِ شکِ ما
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که نور او صبح یقین را بر ما میتاباند و ما را از تاریکی شک نجات میدهد.