رباعی شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق مجنون اشاره می‌کند که او به خاطر عشقش به معشوق، تفاوت‌ها را نمی‌شناسد و در مسیر عشق خود دیوانه‌وار پیش می‌رود. او حتی هویت خود را در عشق گم کرده و هر کسی که به معشوق نزدیک می‌شود، به نوعی از خود بی‌خود می‌شود و خود را نمی‌شناسد.
مجنونِ تو کوه را ز صحرا نشناختدیوانهٔ عشقِ تو سر از پا نشناخت
هوش مصنوعی: مجنونِ تو به قدری دیوانهی عشق تو شده که دیگر کوه را از دشت تشخیص نمیدهد و از خود بی‌خود شده است.
هر کس به تو ره یافت ز خود گم گردیدآن کس که تو را شناخت خود را نشناخت
هوش مصنوعی: هر کس که به تو دست پیدا کرده، از خود بیخبر و گم شده است. کسی که تو را شناخت، خود را نشناخت.