رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، زیبایی‌های طبیعت و عشق به آن توصیف شده است. باران از نخل ترش می‌ریزد و درخشش گل‌ها به مانند قطرات باران بر روی زمین می‌افتد. حسرت و آرزوی داشتن آن درخت تازه، باعث می‌شود که اشک‌های حیوان هم چون سیلاب بریزد. به طور کلی، این شعر به ارتباط عاطفی با طبیعت و حسرت‌های ناشی از آن اشاره دارد.
از نخلِ تَرَش بار چو باران می‌ریختوز صفحهٔ رخ، گل به گریبان می‌ریخت
هوش مصنوعی: از نخل خرما خوشههایی مانند باران می‌ریخت و از روی گل، زیبایی و لطافت به سر و روی من می‌ریخت.
از حسرتِ خاکِ پای آن تازه‌نهالسیلاب ز چشمِ آبِ حیوان می‌ریخت
هوش مصنوعی: به خاطر حسرتی که بر خاک پای آن درخت جوان داشتم، اشک از چشمانم مانند سیلاب جاری میشد.