رباعی شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق درد و جدایی اشاره دارد. گوینده از دل و جان خود می‌گوید که در فراق محبوبش به شدت رنج می‌برد و هرگز آن درد را به کسی نشان نمی‌دهد. او به مویه و ناله می‌پردازد، اما نمی‌خواهد کسی صدایش را بشنود و در عین حال از آنچه در درونش می‌گذرد، هیچ نشانه‌ای به‌جا نمی‌گذارد.
ای دل چو فراقش رگِ جان بگشودتمنمای به کس خرقهٔ خون‌آلودت
هوش مصنوعی: ای دل، زمانی که دوری او قلبت را جریحهدار کرد، آن را به کسی نشان نده و به خاطر این درد، خودت را خوار نکن.
می‌نال چنان که نشنوند آوازتمی‌سوز چنان که بر نیآید دودت
هوش مصنوعی: خودت را طوری بروز بده که کسی صدایت را نشنود و آنقدر در درون خود بسوز که حتی دودت هم برنخیزد.