رباعی شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و جذابیت ابروی محبوبش اشاره می‌کند که همچون تیر از کمان می‌جست و دلش را به خیال وصال پر می‌کند. او از محبت و ناز محبوبش می‌گوید که با ناز و کرشمه‌اش، دیگران را از خود دور می‌کند و تاکید می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به نزدیکیش برسد.
تیری ز کمانخانهٔ ابروی تو جَستدل پرتوِ وصل را خیالی بَربست
هوش مصنوعی: تیر زیبایی چشمهای تو به دل من اصابت کرد و آرزوی وصالت را در ذهنم زنده کرد.
خوش‌خوش ز دلم گذشت و می‌گفت به ناز«ما پهلوی چون تویی نخواهیم نشست»
هوش مصنوعی: در یک روز خوش و شاد، عاشقانهای را تجربه کردم که به زیبایی و ناز صحبت میکرد و می‌گفت ما هرگز در کنار کسی چون تو نخواهیم نشست.