رباعی شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، یک طفلک که خاک به دست دارد، برای پاک کردن خودش با غربال تلاش می‌کند. او با صدای بلند از درد و ناراحتی می‌گوید که چرا نتواسته‌اند به هدفشان برسند و غربال نیز شکسته است. این شعر احساس ناامیدی و تلاش برای بهبود شرایط را منتقل می‌کند.
دی طفلک خاک بیز غربال به دستمی‌زد به دو دست و روی خود را می‌خست
هوش مصنوعی: آن کودک ناتوان که از خاک بیرون آمده، با غربال در دستش مشغول بازی بود و در حین بازی، دست و صورت خود را نیز میشست.
می‌گفت به های‌های کافسوس و دریغدانگی بنیافتیم و غربال شکست
هوش مصنوعی: میگفتند که با صدای بلند و اشکهای زار، در حالتی ناامیدانه به سر میبریم و از دست رفتن چیزی را احساس میکنیم که دیگر قابل برگشت نیست.