رباعی شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسی عمیق و خوشایند نسبت به شخصی خاص است. شاعر به زیبایی ظاهری آن فرد اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر غم وجود داشته باشد، غم این شخص خوشایند است. همچنین، شاعر می‌گوید که خواسته‌های او برای جانش شیرین و ارزشمند است، اگرچه در درونش چیزی نمی‌خواهد. به طور کلی، ابراز عشق و دلبستگی شاعر به زیبایی و حضور آن فرد است.
دل رفت بَرِ کسی که سیماش خوشستغم خوش نبود ولیک غمهاش خوشست
هوش مصنوعی: دل من به خاطر کسی که چهرهاش زیباست دچار درد و غم شده؛ اما این غم شیرین و لذتبخش است.
جان میطلبد نمیدهم روزی چنددر جان سخنی نیست، تقاضاش خوشست
هوش مصنوعی: جان میخواهد که نیازهایم را تأمین کند، اما من نمیخواهم برای چند روز به او بها دهم. در اینجا حرفی برای گفتن نیست، اما درخواست او بسیار خوشایند است.