رباعی شمارهٔ ۹۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از غم خود سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که گریه‌اش ناشی از عشق و درد جدایی است. او اشاره می‌کند که دیگران ممکن است گمان کنند که احساساتشان مانند احساسات اوست، اما در واقع، هر قلب و دل داستان و درد خود را دارد و بین دلها تفاوت‌های زیادی وجود دارد.
گریم زغم تو زار و گویی زرقستچون زرق بود که دیده در خون غرقست
هوش مصنوعی: اشکهای من از درد بیتو به قدری زیاد است که ممکن است گمان کنی در چیزی غیر از عشق غرق شدهام، در حالی که واقعاً چشمانم به خاطر عشق و غمش به این حالت درآمده است.
تو پنداری که هر دلی چون دل تستنی‌نی صنما میان دلها فرقست
هوش مصنوعی: تو فکر میکنی که همه دلها مانند دل تو هستند، اما ای محبوب، دلها با یکدیگر متفاوتاند.