رباعی شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: در این ابیت، شاعر به بیان درونی‌ترین احساسات و آرزوهای خود می‌پردازد. او خود را مانند گنجی در دل گنجینه‌ای می‌بیند که در آن رازها و آرزوهایش وجود دارد. این رازها و آرزوها با غم و شکست مواجه شده و مانند آبی که در دل شیشه‌ای می‌شکند، بر دل او اثر می‌گذارند. در نهایت، شعله‌های آرزوهایی که در وجودش زنده‌اند، به دلیل شکست و ناتوانی در تحقق، در دل او تکه‌تکه می‌شوند.
گنجم چو گهر در دل گنجینه شکسترازم همه در سینهٔ بی‌کینه شکست
هوش مصنوعی: من مانند جواهری گرانبها در دل یک گنجینه هستم، اما رازهایم را در سینهام با بی‌کینه و بدون نفرت نگه داشتهام.
هر شعلهٔ آرزو که از جان برخاستچون پارهٔ آبگینه در سینه شکست
هوش مصنوعی: هر آرزویی که از عمق وجود انسان برمیخیزد، مانند تکهای شیشه در دل او می‌شکند.