رباعی شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس تنهایی و فشاری است که انسان در غیاب کسی که دوست دارد، تجربه می‌کند. شاعر از سنگینی دلش سخن می‌گوید و این که زمان برایش پر از درد و رنج شده است. او به این نکته اشاره دارد که مرگ و از دست دادن زندگی، برای داشتن این دل شکسته، ننگی ندارد.
دور از تو فضای دهر بر من تنگستدارم دلکی که زیر صد من سنگست
هوش مصنوعی: دور از تو، زندگی بر من تنگ و سخت شده است و من دلی دارم که مانند سنگی سنگین، بر روی سینهام فشار میآورد.
عمریست که مدتش زمان را عارستجانی‌ست که بردنش اجل را ننگست
هوش مصنوعی: مدت طولانیست که زمان به مدت عمر من بیاعتناست و جان من که باید برود، برای مرگ ننگین است.