رباعی شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر از عشقی سخن می‌گوید که بسیار دردناک و غیرقابل تحمل است. این عشق به قدری عمیق و غم‌انگیز است که هیچ کسی نمی‌تواند راه حلی برای آن پیدا کند. همچنین، شاعر به چشمی اشاره می‌کند که همیشه در حال گریه است و شب‌هایی را توصیف می‌کند که به صبح نمی‌رسند، نشان‌دهنده‌ی ناامیدی و غم عمیق اوست.
دردی که ز من جان بستاند اینستعشقی که کسش چاره نداند اینست
هوش مصنوعی: دردی که جانم را میگیرد، همین عشق است که هیچکس نمی‌تواند برایش درمانی پیدا کند.
چشمی که همیشه خون فشاند اینستآن شب که به روزم نرساند اینست
هوش مصنوعی: چشمی که همیشه اشک میریزد، این همان شبی است که نمی‌تواند مرا به روز برساند.