رباعی شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به قدرت و توانایی خدای بزرگ اشاره می‌کند که جهان در دست اوست. او دو نعمت باارزش به انسان داده است: یکی شخصیت خوب و سیرت نیکو که باعث دوست داشتن دیگران می‌شود و دیگری ظاهر و زیبایی که سبب می‌شود دیگران نیز انسان را دوست داشته باشند. به عبارتی، خداوند دو ویژگی مهم را به انسان عطا کرده که در ارتباطات انسانی نقش بسزایی دارند.
ایزد که جهان به قبضهٔ قدرت اوستداده‌ست ترا دو چیز کآن هر دو نکوست
هوش مصنوعی: خداوند که بر تمام جهان تسلط دارد، به تو دو نعمت داده است که هر دو خوب و ارزشمند هستند.
هم سیرت آنکه دوست داری کس راهم صورت آنکه کس ترا دارد دوست
هوش مصنوعی: کسی که تو را دوست دارد، نه تنها در ظاهرت بلکه در باطن هم شبیه او می‌شود و تو هم با کسی که دوستش داری، هم در ظاهر و هم در باطن شبیه میگردی.