رباعی شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، عشق را به عنوان نیرویی تاثیرگذار توصیف کرده که مانند خون در رگ‌ها و پوست وجود انسان جاری است. این عشق انسان را خالی کرده و به جای آن، او را پر از دوست و معشوق می‌کند. تمام اجزای وجود شاعر به دوست تعلق یافته و در حقیقت، وجود او تنها نشان‌دهنده‌ی معشوق است.
عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوستتا کرد مرا تهی و پر کرد ز دوست
هوش مصنوعی: عشق به قدری در وجودم جریان یافت که مانند خون در رگهایم و پوست بدنم جاری شد. این احساس عمیق، مرا از هر چیز دیگری تهی کرده و تنها پر از عشق و محبت به محبوبم ساخته است.
اجزای وجودم همگی دوست گرفتنامیست ز من بر من و باقی همه اوست
هوش مصنوعی: تمام وجود من را محبت و دوستی در بر گرفته است؛ هیچ چیزی از من نیست و همه چیز از آن اوست.