رباعی شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت شخصی می‌پردازد که دارای زلفی مانند عنبر و سخنی شیرین همانند شهد است. او اشاره می‌کند که این فرد به قدری با ارزش و بارز است که حتی فرمانروای زمانه نیز تحت تأثیر او قرار دارد و به او احترام می‌گذارد.
عنبر زلفی که ماه در چنبر اوستشیرین سخنی که شهد در شکر اوست
هوش مصنوعی: زلفهای معطر و زیبایی که ماه در آنها محصور است، مانند کلام شیرینی است که طعمی همچون عسل و شکر دارد.
زآن چندان بار نامه کاندر سر اوستفرمانده روزگار فرمانبر اوست
هوش مصنوعی: به خاطر آنکه بار نامهای که بر دوش اوست، او را به فرماندهی روزگار رسانده است، پس او نیز باید از فرمان او پیروی کند.