رباعی شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ زیبایی و وفای محبوبی است که جمال و خوبی او در اوج آسمان مانند ستاره‌ای درخشان می‌درخشد. شاعر به بی‌نظیری چهرهٔ دلربا و زلف‌های سیاه محبوب اشاره می‌کند و از زیبایی او به عنوان مقیاس زیبایی‌های دیگر یاد می‌کند. اگر توانایی دیدن چهرهٔ او را نداری، می‌توانی به زلف‌های سیاهش نگاه کنی که نشانه‌ای از نزدیکی او به زیبایی است.
آن مه که وفا و حسن سرمایهٔ اوستاوج فلک حسن کمین پایهٔ اوست
هوش مصنوعی: آن ماه زیبایی و وفا را دارد و در اوج آسمان، جلوهگری اش را به نمایش میگذارد.
خورشید رخش نگر وگر نتوانیآن زلف سیه نگر که همسایهٔ اوست
هوش مصنوعی: به زیبایی و درخشش چهرهات نگاه کن، و اگر نتوانستی، بگذار نگاهی به آن موهای مشکی بینداز که همیشه در کنارش هستند.