رباعی شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات می‌گوید که عاشق نمی‌تواند لحظه‌ای بدون غم زندگی کند. اگرچه دور از یار و دیار باشد، باز هم غم وجود دارد. او به زیبایی اشاره می‌کند که خوشا به حال کسی که به خاطر یک نگاه محبوبش جانش را فدای او کرده است، زیرا او از درد و شادی عشق بی‌خبر است.
عاشق نتواند که دمی بی غم زیستبی یار و دیار اگر بود خود غم نیست
هوش مصنوعی: عاشق نمی‌تواند لحظه‌ای بدون غم زندگی کند؛ اگر هم خودش غمی ندارد، نبود یار و زادگاه او، به خودی خود غمی بزرگ است.
خوش آنکه به یک کرشمه جان کرد نثارهجران و وصال را ندانست که چیست
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که با یک اشاره جانش را فدای عشق کند و نخواهد بداند که جدایی و وصال چه معنی دارند.