رباعی شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: این بیت شعر اشاره به جدایی و عشق دارد. شاعر می‌گوید که حتی اگر سال‌ها از مرگ بگذرد، عشق از دل او پاک نمی‌شود و همواره به یاد معشوقش است. او با اشاره به خاک گور، یادآور می‌شود که حتی پس از مرگ، صدای معشوقش را می‌شنود و از حال او آگاه است. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده عمق احساسات و پیوندهای عاطفی است که فراتر از مرگ نیز ادامه دارد.
گر مرده بوم برآمده سالی بیستچه پنداری که گورم از عشق تهیست
هوش مصنوعی: اگرچه بیست سال از مرگ من گذشته، چه فکر میکنی که قبر من از عشق خالی است؟
گر دست به خاک برنهی که‌اینجا کیستآواز آید که حال معشوقم چیست
هوش مصنوعی: اگر دستانت را به خاک بگذاری که اینجا چه کسی است، صدایی به گوش میرسد که حال و احوال معشوقم چگونه است.