رباعی شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل و جان خود می‌پرسد که چرا باید صبر و شکیبایی داشته باشند در مقابل زیبایی‌های دوست. او همچنین از دیده‌ی خود می‌خواهد که به حال دوست توجه کند و به شرم از بی‌توجهی به او اشاره می‌کند. در کل، شعر بیانگر احساس تاسف و تحیر شاعر از شرایطی است که در آن زیبایی دوست را نادیده می‌گیرد.
ای دل همه خون شوی شکیبایی چیستوی جان به درآ اینهمه رعنایی چیست
هوش مصنوعی: ای دل، چرا اینقدر ناراحت و بیتابی؟ این همه زیبایی چه معنی دارد، وقتی جانت به خطر افتاده است؟
ای دیده چه مردمیست شرمت بادانادیده به حال دوست بینایی چیست
هوش مصنوعی: ای چشم، چه مردمی هستند، بر تو شرم باد که به حال دوست بیخبر و نابینا هستی.