رباعی شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که عشق، محور زندگی اوست و او تا زمانی که زنده است، به این عشق و درد مرتبط با آن ادامه می‌دهد. حال و هوای غمگینی دارد که با یادآوری دوست و همراهش، قلبش را می‌فشارد و در این حال، چشمش به دنبال ساقی است که شراب محبت را به او بدهد.
ما عاشق و عهد جان ما مشتاقیستماییم به درد عشق تا جان باقیست
هوش مصنوعی: ما عاشق هستیم و دلمان در انتظار معشوق است. تا زمانی که جان در بدن داریم، با غم و شادی عشق زندگی میکنیم.
غم نقل و ندیم درد و مطرب نالهمی خون جگر مردم چشمم ساقیست
هوش مصنوعی: غم و اندوه مثل نقل و شیرینی است و دوستانی که در درد و سختی به همراهی میآیند، مانند مطربی هستند که با نالههای خود، صدای دلخراش مردم را به گوش میرسانند. چشمم مانند ساقی است که محبی در کنار من مینوشاند.