رباعی شمارهٔ ۱۴۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تضادهای درون انسانی اشاره می‌کند. گاهی انسان مانند یک مرید و بنده خداوند است، گاهی مانند حیوانی که فقط خواب و خوراک برایش مهم است و گاهی هم مانند حیوانی درنده با رفتارهای خشن. شاعر از این تنوع و پراکندگی در رفتار و احساسات انسان شگفت‌زده است و به تأمل در این موضوع می‌پردازد.
گاهی چو ملایکم سر بندگیستگه چون حیوان به خواب و خور زندگیست
هوش مصنوعی: گاهی به حالت مرید و بنده در میآیم و گاهی مثل حیوانی زندگی میکنم که فقط خواب و خوراک برایش مهم است.
گاهم چو بهایم سر درندگیستسبحان الله این چه پراکندگیست
هوش مصنوعی: گاههایی مانند یک حیوان وحشی میشوم که به شدت و بینظمی رفتار می‌کند. خدایا، این چه آشفتگی و پراکندگی در وجودم است؟