رباعی شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از شکرگزاری خود به خاطر زیبایی و سرزندگی شخصی صحبت میکند که به او عشق و صفا بخشیده است. او بیان میکند که گرمای عشق به جای تب و بیماری، گوارای وجودش شده و به نوعی احساس شادی و سرزندگی را در او به وجود آورده است.
صد شکر که گلشن صفا گشت تنتصحت گل عشق ریخت در پیرهنت
هوش مصنوعی: بسیار خوشحالم که باغ زندگیات پر از صفاست و تن تو دارای سلامتی است؛ عشق مانند گلی به دامن تو ریخته شده است.
تب را به غلط در تنت افتاد گذارآن تب عرقی شد و چکید از بدنت
هوش مصنوعی: تب به اشتباه و به طور ناخواسته در بدن تو رخنه کرده است، اما در نهایت آن تب به عرق تبدیل میشود و از بدنت خارج میشود.