رباعی شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به روزی اشاره میکند که نور و عشق به ما داده شد. او میگوید که عشق مانند شعلهای در فضای عدم وجود پیدا کرده و به هزاران رشته ما را به هم متصل کرده است. در واقع، این ابیات از اشتیاق و قوت عشق سخن میگویند.
آن روز که نور بر ثریا بستندوین منطقه بر میان جوزا بستند
هوش مصنوعی: آن روز که نور خورشید بر ستارههایی در آسمان تابید و این منطقه میان دو نشانه جوزا قرار گرفت.
در کَتْمِ عدم بسان آتش بر شمععشقت به هزار رشته بر ما بستند
هوش مصنوعی: در دل تاریکی عدم، مانند آتش بر شمع عشق تو، به هزاران رشته ما را به هم بستند.