رباعی شمارهٔ ۲۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به روزی اشاره می‌کند که کوه و هامون (دشت‌های بزرگ) به شکلی منظم شکل گرفته‌اند. او خود را در قید و بند جنون توصیف می‌کند و صحبت‌های دیگران را به مثابه زنجیری برای مجنون بودنش می‌بیند. این جملات به احساس اسارت و نیز زیبایی و نظم طبیعت اشاره دارند.
آنروز که نقش کوه و هامون بستندترکیب سهی قدان موزون بستند
هوش مصنوعی: در آن روزی که شکل کوه و دشت را به تصویر کشیدند، ترکیبی زیبا و هماهنگ از قد و قامت را به وجود آوردند.
پا بسته به زنجیر جنون من بودممردم سخنی به پای مجنون بستند
هوش مصنوعی: من در دنیای جنون زندانی بودم و این مردم بودند که صحبتهایی را به پای مجنون (من) نسبت دادند.