رباعی شمارهٔ ۲۶۴
هوش مصنوعی: این شعر بیان می‌کند که دشمنان وقتی به ما نگاه می‌کنند، عیب‌های ما را بزرگ‌تر و بیشتر از آنچه که هستند، می‌بینند. در واقع، ما مانند آینه‌ای هستیم که هر کسی هنگامی که به ما نگاه می‌کند، نیکی‌ها و بدی‌های خود را در ما می‌بیند. به عبارت دیگر، آنچه را که در دیگران می‌بینیم، بیشتر از خودمان نشأت می‌گیرد.
دشمن چو به ما درنگرد بد بیندعیبی که بر ماست یکی صد بیند
هوش مصنوعی: وقتی دشمن به ما نگاه می‌کند، فقط عیب‌های ما را نمیبیند؛ بلکه هر نقصی را بزرگ‌تر از آنچه هست تصور می‌کند.
ما آینه‌ایم، هر که در ما نگردهر نیک و بدی که بیند از خَود بیند
هوش مصنوعی: ما مانند آینه‌ایم؛ هر کسی که به ما نگاه کند، هر خوبی یا بدی که ببیند، در واقع آن را در خود می‌بیند.