رباعی شمارهٔ ۲۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حالت شادی و طرب اشاره دارد و میگوید که هیچ دلتنگی ندارد. او در جهانی یکرنگ و بدون تغییر سیر میکند، حتی اگر مسیرش با مشکل همراه باشد. در اینجا او تنهاست و سنگینی وجود خود را حس میکند.
دوشم به طرب بود نه دلتنگی بودسِیْرم همه در عالم یکرنگی بود
هوش مصنوعی: دیشب شاد و سرحال بودم و هیچ نگرانی نداشتم. همه چیز در اطرافم ساده و یکدست به نظر میرسید.
میرفتم اگرچه از سر لنگی بودمن بودم و سنگ من دو من سنگی بود
هوش مصنوعی: اگرچه با پای لنگ و آسیبدیده راه میرفتم، اما خودم و سنگی که به دوش میکشیدم، هرکدام نماد استقامت و سختی بودیم.