رباعی شمارهٔ ۲۸۷
هوش مصنوعی: این ابیات درباره‌ی درد و رنج عاشقانه صحبت می‌کنند. شاعر بیان می‌کند که عشق واقعی هرگز از دل عاشق نمی‌رود و تا زمانی که جان در تن اوست، غم و اضطراب او نیز ادامه دارد. همچنین، این اشعار به ویژگی خاص عاشقانه اشاره دارند که عاشق نمی‌تواند بدون تجربه‌ی این نگرانی و کشمکش‌ها وجود داشته باشد. بعبارت دیگر، عشق و درد آن بخشی جداناشدنی از وجود عاشق است.
عاشق که غم جان خرابش نرودتا جان بود از جان تب و تابش نرود
هوش مصنوعی: عاشق هیچگاه غم و درد خود را فراموش نمیکند و تا زمانی که زنده است، تاثیر احساسات و شور او بر جانش باقی میماند.
خاصیت سیماب بود عاشق راتا کشته نگردد اضطرابش نرود
هوش مصنوعی: عشق شبیه به سیمابی است که اگر به آن گرفتار شوی، تا وقتی که از اضطراب و تردید رها نشوی، نمیتوانی آرامش پیدا کنی.