رباعی شمارهٔ ۲۹۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به موضوع مرگ و روزی که زندگی به پایان میرسد میپردازد. او از خداوند میخواهد که در آن روز، او را از دوستان و بیدردان جدا نکند و نترسد که محبتش فراموش شود. احساس نگرانی و تعلق به محبت در این فضای اندوهبار وجود دارد.
روزی که چراغ عمر خاموش شوددر بستر مرگ عقل مدهوش شود
هوش مصنوعی: زمانی که زندگی به پایان برسد و انسان در لحظه مرگ قرار گیرد، عقل و هوش او تحت تاثیر قرار میگیرد و دچار گیجی میشود.
با بی دردان مکن خدایا حشرمترسم که محبتم فراموش شود
هوش مصنوعی: خدایا، با افرادی که درد عشق را درک نمیکنند، معاشرت نکن؛ زیرا نگرانم که محبت و عشق من فراموش گردد.