رباعی شمارهٔ ۳۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به این نکته اشاره میکند که هر چند هیچگاه تن خود را به زیبایی محبوبش نرسانده و از گلستان عشقش بهرهای نبرده، اما در تمام عمرش دلش همچنان مجذوب و مشتاق وصف جمال او بوده و فقط در خیال او زندگی کرده است.
هرچند که دیده روی خوب تو ندیدیک گل ز گلستان وصال تو نچید
هوش مصنوعی: با اینکه من هرگز زیبایی تو را با چشمانم ندیدم، ولی هیچ گلی از باغ محبت تو را نچیدم.
اما دل سودا زده در مدت عمرجز وصف جمال تو نه گفت و نه شنید
هوش مصنوعی: در طول عمر خود، دل پر از عشق من جز زیبایی تو را نه گفت و نه شنید.