رباعی شمارهٔ ۳۲۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق درد و جدایی شاعر است. او با هر قطره اشکی که از چشمانش می‌ریزد، جانی تازه می‌یابد و این احساس را مانند یک گوهری ارزشمند می‌داند. شاعر می‌گوید که در فاصله از یار خود، هر نفس را با دقت و شمارش می‌کشد، همانند گردنبند سبحه‌ای که دانه‌هایش را یکی یکی می‌شمارد.
هر دُر که ز بحر اشکم افتد به کناردر رشتهٔ جان خود کشم گوهروار
هوش مصنوعی: هر بار که اشک من از چشمانم بریزد، آن را به کنار در میگذارم و مانند جواهری ارزشمند، رونق و زندگی خود را به آن بخشش میزنم.
گیرم به کَفَش چو سُبحه در فرقت یاریعنی که نمی‌زنم نفس جز به شمار
هوش مصنوعی: اگر در جدایی از یار، دلم مثل تسبیح در دستم باشد، به این معناست که حتی نفس کشیدنم را هم فقط به شماره میشمارم.