رباعی شمارهٔ ۳۲۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از خداوند میخواهد که در دلش جز عشق و محبت خود را نگذارد و چشمش را از دیدن خواستههای بیهوده خالی کند. او به خود یادآوری میکند که از خودش برنمیآید و از خداوند درخواست میکند که رحمت و بخشش خود را از او دریغ نکند.
یا رب در دل به غیر خود جا مگذاردر دیدهٔ من گرد تمنا مگذار
هوش مصنوعی: ای خدا، در دل من هیچ کس جز خودت را جای نده، و در چشمانم هیچ نشانهای از خواسته و آرزو قرار مده.
گفتم گفتم ز من نمیآید هیچرحمی رحمی مرا به من وامگذار
هوش مصنوعی: به کسی میگویم که از من هیچ امیدی به رحمت و بخشش ندارم، چون خودم هم قادر به رحمت نیستم و نمیخواهم دیگران در دلم رحمتی به جا بگذارند.